Raid des chantoires - Bolland

Zon 13/07: Velen zullen denken dat je op de 13e het noodlot ietwat tart. Klopt misschien… maar als je dan nog eens voor de 13e
keer deelneemt moet het wel weer goed komen, dacht ik. Juist, dus ik weg naar Bolland. “Ik” is niet echt juist.
Ronny was dit jaar mijn mede-pelgrim naar Bolland. Op zaterdag althans want hij had er een gite vastgelegd om de
nacht door te brengen en ons de vreselijke ochtendlijke autorit te besparen.

Maar er ging nog volk naar toe. Lander en Evelyne bijvoorbeeld, ook toegekomen op zaterdag, Berten, Olivier en
K.M. uit A vlakbij P. Ook Stef Malbrancke, Pieter Nouwynck en Jurgen Hoflack. De laatste 3 officieel geen lid
maar geen Bollander die dit wist. Ik zei dus zonder verpinken dat we met 10 waren. De tenoren ontbraken wel om
uiteenlopende redenen maar er was dus heel wat jonger geweld present.   Iets wat je van de Bolland-club jammer genoeg niet kan zeggen…

Niettemin was de verwelkoming, bij wijze van een paar Ciney’s, zoals steeds hartelijk.

Na de shakedown op de eerste en laatste 5km samen met Ronny zagen we dat het goed was en keerden terug
richting gite. Toevallig kwamen we het medisch duo Lander en Evelyne tegen en spraken prompt af om samen nog
wat te gaan eten. De details zal ik jullie –en zo het water in de mond- besparen.

’s Morgens was het rustig opstaan. Rustig kleren aan, rustig én lekker ontbijt en rustig vertrekken naar de oevers
van de Bollandbeek. Rustig inschrijven en rustig de andere Poperingenaars begroeten. Jawel, U leest het goed
K.M. was rustig!

Getooid met het nummer 120 vertrok ik voor de 62km. Niet te hard forceren om geen G*by-tje te krijgen
onderweg zoals vorig jaar, maar toch goed tempo.

Eerst een kilometer of 5 tot in Herve en traditiegetrouw begint dan de leute. Even traditiegetrouw is de
doortocht door het parochietje Xendelesse. Een van de 3 gemeentes in België die met een X beginnen. Wat me
vooral bijbleef was de minder vriendelijke hond die mijn richting uitkwamen en verbaal het beste van zichzelf gaf.
Op mijn beurt heb ik dan maar al m’n assertiviteit samen geharkt en getoond dat ik de baas was, ook al was het zijn
straat. Gelukkig werkte het en kon ik verder richting Olne.

Voor het eerst moesten we een vrij lange maar niet te steile trap afdalen na 15km. Het was echter geen probleem
vanwege het gootje dat er naast lag. Wat wel een probleem was, was de leeglopende voorband. Vervangen dus en
15 min stil. K.M. uit A vlakbij P maar toen in Olne vroeg of hij moest helpen. Ik mocht al een overwinning vergeten
., onnodig dus om ook nog zijn kansen op te offeren.

Even verderop was er bevoorrading en kon ik, naast koek, fruit en sportdrank versterken met een nieuwe reserve
“chambre à air” van José.

Nog even later wisten we (Olivier was intussen bij me) hoe laat het was. De befaamde kruisweg werd voor onze
wielen geschoven.

Een dikke kilometer klimmen op een niet al te comfortabele ondergrond. Na nog een extra bosklim kwamen we aan
in en rond Banneux. Op de bevoorrading aldaar kwam Lander aangestoven en stoof weer weg na snel wat tussen die
kiezen te hebben gestoken. Pittig detail hij was al op de terugweg van de 92km…

Na Banneux weet ik dat het leuk wordt. Veel bos en vooral veel naar beneden. Joeha!!!

Enkel een flink uit de kluiten gewassen boom stond enigszins op de weg die m’n bike wou volgen. Ik kon hem op het
idee brengen om ernaast te rijden maar Titanic-gewijs kon ik de stam niet meer onwijken. Een “aanvaring” met m’n
schouder zorgen voor flink wat pijn.

Intussen waren we verzeild geraakt in een nieuw stuk, volledig bos en kronkelend naast de Vesdre. Plots zagen we
Berten staan met een afgebroken derailleur. Exit Berten. Olivier van zijn kant, had voordurend last van de maag.

Na die nieuwe strook waren we in Pepinster bij de bevoorrading en aan de sporthal waar de ter ziele gegane
basketbalploeg uit 1e klasse tot voor kort speelde. Olivier kwam aan toen ik vertrok en gaf aan dat het even slecht
ging met z’n spijsvertering als met de buur basketploeg.

We hadden het zwaarste gehad en kregen Herve weer in ons vizier. Eens Herve bereikt kwam de kramp op en was
dat het sein om wat groter te schakelen en te vlammen richting weide en finish.

De “plat crudités régional” smaakt net als de kaas weer uitermate. Het was weer goed, voor mijn part een van de
mooiste raids die ze gemaakt hebben.

Sean Braire