Cassel Trophy '09

Cassel trophy 26-4-09   

 

Het is een schoontje de Cassel trophy. Menig clublid zal het beamen.

Vorig jaar kwam die enkele uren na ons avontuur in de hel van 't noorden en dus te vroeg, zeker voor ondergetekende maar dit jaar wou ik er dus bij zijn.

Voor de leken in het vak : je heb een berg, heuvel en je tekent er een 5 tal lussen rond. Je laat 1200 deelnemers inschrijven “et voilà, c'et parti!”

Namen deel Freek, Frank T (ik schrijf de “T” erbij ondanks de geringe kans op twijfel dezer maanden), Ronny, Kristof M., Charlotte, Gaby met een gat in zijn broekgat, Freddy, Carlo, Kurt, Hans en den dezen.

 

55 km hadden ze geprepareerd, bergaf of bergop, een tussen oplossing was er blijkbaar niet.

We stoven na de groepstart een recht stuk naar beneden, een 3-tal km lang. Omdat we niet echt vooraan startten, wou ik toch enkele plaatsen winnen om vooraan te raken en zo de eerste bottlenecks te vermijden. Eén voor één schoven de Boligna's mee, zonder dat ik het door had maar 't was blijkbaar wel efficiënt. Gaby raadde me aan in de eerste grasstrook nog eens te vollen bak te gaan en ervan te genieten. Omdat de kans reëel was dat hij gelijk ging krijgen deed ik het dan maar. Bon, we kregen de eerste Casselklim voor de wielen en beklommen hem uiteindelijk via de chemin Bousquillon. Het beton wegje is steeds venijnig steil maar het huisje dat ernaast staat is intussen mooi opgekalefaterd. Het was nog steeds genieten maar dat sloeg snel om toen ik verzeilde in de eerste opstopping. Ik bleef kalm want veel zin had het niet. Passeren waar het gaat dacht ik.

Iedereen was goed mee. Ik zag Carlo binnenkomen aan de eerste bevoorrading die was opgesteld in een spektakelzone. De rest van de club druppelde ook binnen aan de eerste controle. Boucle 1 dus verteerd, tijd voor de tweede dus met de Recolettenberg op 't programma. Via-via kwamen we op het klassieke technisch lusje in een of andere achtertuin. Eens dat gedaan volgde de lus van Terdeghem en de Recollettenberg zelf. Wat toen kwam herinnerde ik me nog van over 2 jaar. De klim naast het motocrosscircuit, helemaal van uit de diepte. Zelden moet een mens zo hard en lang trappen op het kleinste verzet. De beloning was een bevoorrading van de “Buvette filles”.

Boucle 3 was aanvankelijk wat verpozing met de “tempelstroate”, het arboretum en wat asfaltstroken. De finale klim naar de ravito aan Maarschalk Foch mocht er echter wel zijn. Helemaal van beneden via de wegel met de arduinen kerketegel naar de top.

Een infobord stipte nog 550 hms aan en ik zag dat zitten. Zeker na de afdaling, eerst op kasseien en dat op een snelle aardewegel. Totdat ik terechtkwam in het moeras. Het leek wel de Camel Trophee waar jeeps tot aan hun buik in de modder wegzakken.

Wat toen volgde waren de eerste tekenen van kramp en het verergerde steeds maar. Uiteindelijk betaalde ik elke klim met een portie samentrekkende spieren. Enkel te voet lukte het nog bergop. De finish kwam niets te vroeg.

Toch een leuke tocht.

 

Sean Braire.