Entre les 2 caps 11-10-2008

Naar het schijnt … Derde keer goede keer. We moeten toch van een goed gesternte zijn als Lander speciaal voor ons een dagje zijn deuren dicht doet. De zieken moeten maar een beetje minder ziek zijn deze morgen en de zon schijnt volop. Lander en Kurt nemen ons deze morgen terug op sleeptouw entre les deux caps.
Niet enkel was het deze morgen uitzonderlijk mooi weer maar zag niemand hoe uitzonderlijk vroeg Berten en ik op de plaats van afspraak
waren. Na wat gepuzzel met de fi etsen en de te volgen weg naar de caps vertrokken we met zijn achten. Ronny, Ghery, Berten, Francis, Gaby, Kurt,
Lander en mezelf. Sammy en Kristof L haakten met spijt in het hart af. Zelf de zon kon de overige leden niet uit hun winterslaap halen, naar het
schijnt. Schijnt dat het eerste deel mooi fi etsen is. Fout! Het eerste deel is heel wat spannender door de vragen: “wanneer zal Gaby een
duikvlucht wagen” of “Wanneer krijgt Gaby zijn eerste dip” of “wanneer voel je de eerste tandjes”. Maar naar het schijnt zijn dit allemaal oude koeien uit de sloot halen en is het gehele parkoer fantastisch en zijn het enkel de benen die naar het einde toe niet meer mooi rond draaien. Om 9.30 uur begonnen we met, hoe kan het anders, een eerste klimmetje gevolgd door een veel te korte technische afdaling. Om de zee te zien moet je stijgen. Het is immers vloed volgens Kurt. De witte neus is net zoiets als de ventoux. Je ziet de top liggen en na iedere bocht volgt nog een klimmetje. Gelukkig was het vandaag iets frisser dan toen. Het is iets speciaals om hier te fi etsen. De ondergrond is zo verdomd verraderlijk. Gladde krijt-rots, gras, zand, put, bult, … . Wie hoogtevrees heeft komt best niet naar hier fi etsen. Het is trouwens nooit duidelijk of je hier op de rand van de falaises wel mag fi etsen. “interdit aux deux roues” meende de enige fransman tussen de losgelaten toeristen te vertellen. “Merci” zei Gaby genietend van de zon entre les deux cups. Met de wind stevig op kop passeren we Wissant en rijden we langs mooie lange dreven Ambleteuse tegemoet. Twee herten doen het verschot van hun leven op als ze Gaby zien komen. Den Duits heeft ook hier en daar nog wat beton achtergelaten en zorgt zo voor een mooi plaatsje om onze boterhammetjes te nuttigen. We zijn bijna halfweg en we genieten al de gehele voormiddag van het prachtige weer en natuurlijk ook van de streek. Naar ’t schijnt hebben de thuisblijvers weeral gelijk. De conditie binnen de club is naar het schijnt niet meer wat ze geweest is. Maar het goede weer compenseert veel en we hebben alle tijd om bij te praten. Enkel wanneer het betere klimwerk eraan komt zie je de mannen in vorm naar voor schuiven. Boven de mont d’or bestuderen we met zijn allen de oriëntatietafel. Ghery speelt het klaar om London wat te verleggen van plaats. (foei) De white cliffe of Dover schijnen lichtjes door de mistige achtergrond door. Ik schrijf dit neer omdat Francis zou weten wat we allemaal uitspookten daarboven. De oriëntatietafel was de spreekwoordelijke zweetdruppel te veel voor hem. Van nu af mocht het enkel nog naar beneden of hij zou de bus terug
nemen. Omdat er terug een beklimming à la kemmelberg (x2) onder de wielen werd geschoven kozen we (Francis en ik) er voor om ons vochtpeil terug op niveau te brengen. De overigen reden schijnbaar nog een mooi stukje op en neer en er werd nog eens stevig doorgetrokken. Naar het schijnt val je vlugger plat als je helemaal niet meer fris zit, zou zeker Ghery niet beweren. Zonder twijfel was de jarige o zo sterk vandaag. ’t Mag ook eens gezegd zijn. Terug op de startplaats trakteerde Ronny met ,naar het schijnt zelf gebakken, heerlijke Brownies. Je verjaardag mag je toch wel in stijl vieren : “ Happy birthday, … hip Hip Hoera voor Ronny. Samen met Francis (die een paar dagen eerder een dagje ouder was geworden) beloofden we er volgende week een feestje van te maken op het Bollandweekend.
Het was net als de vorige keer een leuke tocht, een stralende zon, een prachtige omgeving, een te kleine maar fijne groep, …. . Nogmaals dank aan Kurt en Lander om ons op sleeptouw te nemen. Naar het schijnt zitten beiden met een baksteen in de maag.

Grote Smurf