Familietocht '08

Zachtjes tikt de regen op het zolderraam …. Reeds lang werd er vol verwachting uitgekeken naar de familie-dag. Er hing dit jaar zo’n licht mysterieus wolkje boven de uitstap met de mountainbikende familie. De Drie musketiers (natuurlijk geruggensteund door 3 sterke muskietten) hadden heel wat ‘visseltjes’ geworpen, maar niets fundamenteels gelost. Alleen hadden ze de voorzitter een beetje onder druk gezet en zelfs durven alluderen dat zijn uurwerk een andere tijdindeling heeft. Omstreeks 5.00 uur (inderdaad, er was toen reeds één oog open) viel de regen met emmers, bakken, badkuipen, citernen, … uit de lucht. Blijkbaar behoorde dit niet bij het snode plan van de musketiers. Zoveel werd duidelijk toen Nico omstreeks 8.30 zijn noodplan uit de doeken deed. Dit jaar zou de ‘venus’ (van Ghery) niet gebukt gaan onder de vele neerbuigende blikken en werd er zeker en vast menig vreugdedansje ten huize Fré gelanceerd. Hoe ironischer kan het nog zijn? Om negen uur stond het ‘fietskot’ vol met vragende blikken. Wat, waarom en waarheen? Op onze hoede voor wat er buiten de regen op ons zou afkomen nam Musket 1 (Berten) kort het woord: “Allen welkom, allen naar Vlamertinge’. Eventjes dachten we dat hij Freek uit zijn mantel te voorschijn ging toveren, maar niets was minder waar. In de oude kapel stond voor ons een heerlijk ontbijt klaar. Boter- en chocoladekoeken moesten de innerlijke mens verstevig daar er nog heel wat kilometers voor de boeg waren. Koffie moest de prut uit de vele ogen doen verdwijnen. Die musketiers weten duidelijk welke haver een biker kan appreciëren. Onze volgende bout in de fl es-opdracht moest ons leiden naar een volgende etappe langs dreven en paden. De voorzitter was chinees vrijwilliger en al vlug was het podium gevuld met kleine chineesjes; ikke, ikke, ikke, …. Van vleteren, westouter, elverdinge, naar een abdij of boerderij blijk later meer op café dijzele. De vrede bleek ‘de dreve’, abdij bleek ‘Wijtschate’ en de ‘naoste statie’ bleek een gezellige zondagse volksstube te zijn. Ook hier wisten de musketiers dat 1 overheerlijk glaasje clubvocht (lees picon) niet zou volstaan om de tongen los te maken. Zelfs een tweede glaasje leek nog op een engeltje dat … De dreve zat overvol en wie na de zondagsmis nog vlug eventjes binnen wilde wippen, druipte met een druilerig gezicht af. Om de hongerige magen te vullen, leidde Peter ons al kakalend naar de hoeve, terwijl Angelique het meer had voor de goedheilige man. Carlo kwam, stond recht en iedereen volgde hem naar Voormezele. Zo simpel kan het zijn. Musketiers lusten wel een schelleken hesp met een frietje. Kaaskroketjes zijn voor de kleine kinderen. Nee, een echte musket kiest voor kwaliteit op zijn bord. Enkel zeelieden vinden dat er geen kwaliteit bestaat zonder schuim. De zon kwam efkens piepen als Sean Braire live een sterk straaltje tekentalent ten toon spreidt. Als een rasecht artiest tekende hij een ‘au’, zijn buitenverblijf in de bergen en een kemel met twee bulten. Als een kieken zonder kop reden we deze stopplaats vele keren voorbij zonder er bij stil te staan dat je er ook eentje kan achterover kan slaan. Maar zelf nu bleek de kortste weg naar de Kemmelberg vol hindernissen te liggen. Toen we eenmaal binnen waren in het bollenkraam onder de chalet moest de oppermusketier Nico iets van het hart. Hij was in het allergrootste geheim met Ines in het huwelijksbootje gestapt. (We vonden het al vreemd dat die twee zo blonken). Onderweg hadden ze nog vlug een offerblok gekraakt en trakteerden ons op een heerlijk glas gerstenat. Santé, het ga jullie goed! Gaby had wat behoefte aan een frisse neus en nam een deel leden mee richting Hollemeersch. Jaloerse blikken werden er geworpen richting Freddy, toen die Dominique als oud mountainbike lid begroette. Patrick zag er naar horen zeggen heel wat minder fraai uit. Ondertussen waren de blauwen heel sterk aan het bollen. Jong en oud leerden er de knepen van het vak; ‘een voorzittertje’ en een ‘Freekje’ zijn voortaan geen loze woorden meer in het bol-circuit. Op de laatste stopplaats, wilde de hertog himself ons naar de babyborrel bij de geburen sturen. Oeps! Zonder het zelf te weten slaagden we er, en dit waarschijnlijk voor de eerste keer, een café zonder leffe te zetten. Daar hij ook zonder cecemel viel bewijst dat er toch nog wat sisi’s in de club moeten zitten. Als afsluit wilden we de Drie musketiers en muskieten van harte bedanken voor deze alternatieve familietocht. Een applaus was dan ook op zijn plaats.
Grote smurf