Farmrace Hoogstade - sept 08

(Een verslagje die een tijdje in een koeienvlaai was blijven plakken…)

Hoogstade: ieder jaar het decor voor de ‘Farm Race': een MTB-race doorheen weiden en akkers, een cross op en rond enkele boerderijen: een wilde wedstrijd (niet door de Wielerbond georganiseerd) in het wilde Westen… Al vaak gevraagd geweest om eens mee te doen maar doordat de kloontechnieken nog altijd niet 100 % betrouwbaar bleken, waren ‘we' bezig op andere plekken…

Finaal dus toch eens op 't appèl: eerst eens de sfeer opsnuiven en een diepgaande studie over juiste bandendruk/profielkeuze. Redelijk vlak maar zwaarlopend terrein: dus nog vlug een turbootje inbouwen, sportuitlaat monteren, wat bredere achterspoiler om toch voldoende downforce te houden in de snelle grintbochten… en vooral niet die integraalhelm vergeten tegen rondspetterende koeienvlaaien want die zijn hier rijkelijk aanwezig !

Ben trouwens niet alleen van de club: ook Olivier is van de partij en het is reeds zijn 2 e deelname op rij. Méér nog: hij heeft zijn persoonlijke verzorgster (Inès) speciaal laten overkomen uit 't Antwerpse om perfect opgewarmd te zijn… Het moet gezegd: er woont daar schoon volk in 't Schoon Stad, heb zelf ook geen warm-up massageolie meer nodig om op bedrijfstemperatuur te raken…

Jan Houwen (vorig jaar ook deelgenomen) zou eerst ook starten maar een te drukke voorbereiding voor de BBQ van 't Fietsteam laat hem zijn kat zenden (en die heeft géén fiets…)

Start om 15u : 50 cowboys op een brede rij (dit jaar géén cowgirls) in een hobbelige wei en dan in volle galop weg… ik zit niet direct in mijn stijgbeugels en dus efkens het zweepke er op om een 15 man nog te passeren, juist voor dat we door een flessenhals moeten: smalle opening door stekkerdraad en dan een deinend stuk over een rubberen mat die ze over een modderstrook hebben gelegd. Enkele stalen paardjes steigeren (bepaalde kreten gaan we hier wijselijk achterwege laten) , we hijgen ons vervolgens door een stuk zuigend akkerland (wat aangebrande woordkeuze maar dat kwam door de prikkelende rook van diene BBQ van Jan achteraf, ze hadden de verkeerde kruiden op 't vuur gegooid…) en gelukkig komen wat dan op een stukje tarmac om het eerste melkzuur wat weg te werken.

Hups, voluit weer de velden in met een paar speciaal gebouwde brugskes die redelijk vlot te pakken zijn. De mannen met de brute power vinden nu volop hun gading in terug een zware veldstrook waar de wind ook zijn zegje doet: er worden nog een paar mannen opgeraapt en zo zoetjes weg raakt iedereen op zijn vaste stek… Nog een kort waaiertje op een stukje baan maar veel recup-tijd is er niet want een weide (blijkbaar een opvangcentrum waar een nest gestoorde mollen onverwerkte jeugdtrauma's aan 't uitdiepen zijn…) en een steeds zwaarder lopend stuk akkerland putten alle energie-reserves uit. Terug een zompige weide induiken en dan laten de organisatoren ons de keuze: een korte, technische passage over een hoop aarde of een makkelijkere maar langere bypass… eerste 2 ronden die omweg genomen en vervolgens toch die technische bultjes besprongen: kwam ver op 't zelfde neer… het resultaat was even lastig !!

Eens het boerenerf gepasseerd, smijten we ém maar op de 11 en scheuren zo door een chicane, terug een grasstrook en dan een bochtig tegelpaadje voorlangs de kerk om zo de arrivee te bereiken, op naar de 2e ronde.

De aanmoedigingen van 't Schoon Stad geven een boost, enkel niet vergeten dat er een krappe linkse bocht ligt te wachten en het decor heeft ook zo z'n rechten, dit dorpslandschap is immers beschermd…

Gelukkig kunnen we de oververhitte remblokjes wat afkoelen met een bekertje water aan de bevoorrading, op voorwaarde dat je niet naast het potteke grijpt… je lacht: het rendement van zo'n bevoorrading ligt bedroevend laag als je de plaatselijke vochtigheidsgraad van de ondergrond achteraf zou durven meten…

Een dik uur later besef je (of mss juist niet meer) waarom er (soms) getraind moet worden vooraleer je aan zo'n spelletjes wilt meedoen. De rug speelt op, je hartspier heeft voor de zoveelste keer klacht ingediend bij haar vakbond wegens penibele werkomstandigheden…

De laatste ronde liggen we in de clinch met een drietal : één geeft er de brui aan en tenslotte moet ik in de sprint het onderspit delven tegen iemand van de Beachbikers, terwijl we ondertussen onze Olivier (die moedig zijn beste kant toont en 35e eindigt) zijn gepasseerd, tijd om een schouderklopje te geven is er echter niet… Toch nog 9e en met het prijzengeld kunnen we juist onze nadorst lessen…

K.M. uit A.