Hagelandse chrono (Langdorp), 07-06-08

Om een lang verhaal kort te maken...

Op aanraden van enkele goeie maten stond deze chrono plots op mijn agenda.

Ervaring in chrono's noch de streek van hageland had ik totaal niet.

Tal van positieve reacties en kritieken zorgden ervoor dat ik over de streep werd getrokken, desondanks de verre afstand die ik met de auto moest afleggen. Meer bepaald 177km vanuit het verre Vlamertinge, waarvan zo'n 150km autosnelweg.

De heenreis verveelde geen seconde en mijn hartje sloeg steeds sneller naarmate we meer en meer regenbuien over ons kregen nog voor we ter plaatse waren. Dit beloofde niet veel goeds en de vrees voor materiaalpech of valpartijen zat er dik in.

Aangekomen in Langdorp, qua size gelijk aan Vlamertinge, lachte de befaamde koppenberg vanachter een dichte mist van opstuivende water en aanschuivende mountainbikers. Parkeren moest zo'n 2km verderop waarbij je de keuze had: ofwel in de opengestelde weide (doh!, mijn 4x4 thuis vergeten) ofwel langs de grote baan. Gelukkig was deze laatste verkeersvrij gemaakt en verliep alles super vlotjes dankzij parkeerwachters.

Na de vlotte inschrijving (vooraf betaling) en montage startnummer (41) verscheen plots een zonnetje aan de hemel – thank god – en een smile op mijn face – eat that!

Omdat we pas om 11h vertrokken was de grote meute reeds ribbedebie en ging de start redelijk smooth.

De eerste meters waren direct een waarschuwing voor wat komen zou: modderige grasdoorsteken gevolgd door beklimmingen offroad van de koppenberg (18% klim na amper 400m koers). Meteen een stukje wandelen tussen de deelnemers die liever doorslipten dan vooruit te gaan.

De toon was gezet, de HR de hoogte in en de benen die vanaf km 1 op volle toeren draaiden. Desondanks slechts een snelheid van amper 20per uur – amai als dit 85km lang moet. Ik wist vooraf dat er 4 bevoorradingen waren, na 11-30-45 en 60 km en dat doseren van cruciaal belang was.

De regen vooraf (naar ik hoorde zo'n 25 liter de nacht ervoor) en het technische parcours zorgden voor acrobatische (val)partijen…

Man man, ik denk dat ik het aantal duikvluchten niet op mijn 2 handen kan tellen.

Gelukkig was het warm genoeg zodat de natte benen, dijen, handen, etc. geen pak op mij hadden.

Op een chrono dien je gas te geven waarbij remmen enkel nodig is als het echt moet - waste of time & energy – doch beslisten mijn remblokjes er anders over. Ik hoorde vanaf een 10 tal km mijn achterschijf constant schuren zonder dat ik mijn remhendels aantrok.

Toen ik enkele afdalingen later mijn remhendel wel introk kon ik deze tot tegen het stuur trekken – DOH!

Leuke constatatie om met nog 50km voor de boeg het zonder achterrem te moeten doen.

De volgende afdalingen waren een echte marteling en ik moest mijn beste stuurmanskunsten (kheb er niveel) bovenhalen om rechtop te blijven.

Nogmaals de combinatie klei en overvloedige regen maakten het een bruine zeep ervaring. Qua parcours was het genieten van de bovenste plank.

Of het nu regende, sneeuwde of droog lag, het parcours lag reeds lange tijd vast en zou zo blijven.

Halverwege was de goesting over (na de zoveelste duikrol) en de moraal helemaal weggezakt: over & out!

Via de baan terug richting Tielt-Winge, Aarschot en Langdorp.

Genoten van de lekkere spaghetti, enkele Westmalle triples en de aankomst van Nico Berckmans & Hans Urkens die er slechts 3h30 over deden (24.5avs).

Chapeau – mijn klak

In ieder geval zien ze mij zeker terug volgend jaar op voorwaarde dat de weersomstandigheden stukken beter zijn.

Dit was naar het schijnt de zwaarste editie ooit.

Greetz,

Sammy