Kwartriathlon Ieper - sept ‘09

 

Van tijd tot tijd heeft een mens zo eens een nieuwe (trainings)prikkel nodig (altijd maar op diene vélo zelfs al wissel je tussen cross, koers, MTB…). Waarom zou een kwartriathlon bvb eens geen alternatieve voorbereiding zijn op een cyclocrosswinter ? Wie wéét : mss regent het wel eens weer na een dorstige zomer… of is het geplons in binnen- en buitenwateren (m.a.w. een ‘diepte'stage) de gepaste remedie tegen de tsnunami's van hoogtestages en bijhorende haematorcrietpieken…

Triathlon : voor mij tot nog toe een ver-van-mijn- bad show tot ik hoorde dat er in en rond Zillebeke er ene werd georganiseerd in september : plots ging er een LED-lampje flikkeren… In het verleden al enkele duathlons achter de tanden gestoken, dus waarom dit niet eens een keer proberen ? Ge zijt al niet meer zo jong en ge peinst dat ge nog iets kunt (al hoewel jouw omgeving daar véél minder van overtuigd, maar kom) … Daarom eens vragen aan compagnon Jan die het in de jaren '80 nog een paar jaar heeft beoefend met dit als antwoord : “Ge zijt zot”! Vermits ik al regelmatig zo'n opmerking had gekregen, was dit dus een extra motivatie…

We schrijven eind april : het is zowat 20 jaar geleden dat ik nog een deftige lengte heb gezwommen, dus superenthousiast begonnen met van de eerste keer 30 lengtes schoolse slagen… de dagen erna ontstoken pezen aan buitenkant van beide knieën, dat belooft… De weken kabbelen voorbij : 1 tot 2x/week een uurtje het chloorsop induiken om stelselmatig over te gaan naar volledige crawl (intussen wat autodidactisch googlen om wat techniek bij te schaven). Superkontent die ene keer dat het lukt om non-stop 80 baantjes te trekken, iets minder die keer dat ik verzand in een bende Franse drijf(hang)jongeren die van alles komen doen, alles behalve zwemmen…Ook wat minder : de aanvaringen met ietwat minder jonge oma's wat dan wel weer ruimschoots goed gemaakt werd met een (onbedoelde) onderwater- passage door een school iets jongere (bak)visjes… de investering in een goede zwembril zorgt hier echt voor fine-tuning van de ademtechniek… Enfin, we drijven af…

Intussen de fiets- en loopkilometers wat onderhouden en zo nadert september met rasse schreden. Echter, zwemmen in open water is toch efkens nog wat anders dan zo'n rustig plonsbadje en dan is de aankoop van een wetsuit (een neopreenpak die zorgt voor isolatie en beter drijfvermogen, vooral voor minder zwemmers zoals den dezen) toch een nuttige investering. Trouwens een sport op zich, dat aan- en uittrekken van zo'n rubberen spul…

Vermits ik mij ingeschreven heb voor de kwart in Ieper, vind ik het toch nog interessant om vooraf eens een 1/8 (of de “sprint” voor triathleten) uit te proberen. Na wat zoeken vind ik een geschikte locatie begin september in Doornik : 500 m zwemmen, 20 km fietsen en 5 km lopen : dat zou moeten lukken. Wegens overschot aan tijd valt een test met het wetsuit vooraf in het , euh, water … en dus is het bij de start aldaar efkens bibberen en heus niet alleen omdat het water maar 15°C graden heeft…

Intussen leer ik enkele (wissel)truukjes van Kris Duhayon (ex-cyclocrosser uit Geluveld) die dit jaar ook zo'n stommiteiten in zijn kop heeft gestoken. Gelukkig kunnen we nog op de bodem staan daar bij de start, hou me wel wat achteraan om toch maar niet overzwommen te geraken (je lacht, maar dat gebeurt soms effectief !) Zo'n wetsuit geeft in het begin toch een redelijk benauwd gevoel, eenmaal een tijdje in het water betert dat wel maar zo'n eerste keer is toch slikken (en liefst géén water !). Goed voor zich uitkijken is de boodschap, het is niet de bedoeling om zigzag een 1000 m van die 500 m te maken, maar het duurt toch verdomd lang eer we aan die keerboei zijn (ben al blij dat ik aan de juiste kant zit) en intussen geen flauw benul meer van tijd of positie (gelukkig zie ik bij de retour toch nog enkele in mijn slipstream spartelen). Eindelijk komt de rode ‘uitloop'plank in 't vizier, wil iets te vroeg pootje aan de grond zetten en krijg zo ongewild nog een slok water binnen (is weeral een bevoorrading uitgespaard, enkel jammer dat dit vocht in 't verkeerde keelgat is terechtgekomen. Hoestend strompel ik naar de wisselzone, wat zoekend achter de trekkoord om die rits van het wetsuit open te krijgen… Doordat het maar 20 km fietsen is, doe ik direct al mijn loopschoenen aan om te fietsen (is een wissel gespaard) en dan maar vlammen, 4 korte rondjes die vlot er door gaan en dan nog eens 2 rondekes lopen met een zelfs een paar stukjes onverhard en wat venijnige trappen. Twaalfde bij de aankomst, eerste bij de ouwe peekes > 40 jaar, dit smaakt naar meer…

Paar weken vooraf nog eens een langeduurtraining met ene Gaby (eens niet van wacht…) : Poperinge, Steenstraete, Ieper, Kortrijk (supermarkt leeggegeten), Deinze, Beernem (café leeggedronken) en via Torhout terug… klein toerke dus van zowat 170 km!

In de week vooraf 2x Zillebekevijver doorploegd om zo wat ‘terreinkennis' op te doen. Prachtig weer, ideale temperatuur, romantisch kader, vooral wanneer ik diep in de appelblauwzeegroene ogen van een plaatselijke vrouwtjes-puit kijk. Een remake van een oud sprookje lijkt echter niet in de maak : ze vindt me als zwemmer net iets tè groen achter de oren en ik wacht dus hopeloos op haar transformatie tot lokale vijverfee…

Enfin, T-Day is aangebroken : vroeg genoeg gearriveerd (dacht ik), nog efkens de start gaan bekijken van de 1/8 triatlon die een paar uur voor ons start… en voor je 't weet, kom je wééral tijd tekort : loopschoenen gaan klaarzetten in 2 e wisselzone bij Sportstadion, en dan met fietske, helm, koersschoenen, wetsuit te voet naar de 1 e wisselzone bij de vijver. Ik slaag erin om met mijn blote voeten in mijn koersschoenen al een ferme blein op te lopen, dat belooft met nog een zwembeurtje voor de boeg… Vlug alles op zijn plek, plaatselijk boompje nog rap een sproeibeurtje geven (ze hadden in de week vooraf al extra water in de vijver gepompt, dus een persoonlijke bijdrage hoefde echt niet meer volgens de organisatie) én de supporters ook nog eens gedag zeggen (intussen mezelf vervloekend : verdomde ezel, aan wat ben je nu wéér begonnen…)

Ik behoor tot de 2 e wave (ouderen van dagen en de vrouwtjes) en de organisatie heeft er niets beters op gevonden om onze badmuts dan ook de originele kleur van roze toe te kennen… Nou, daar sta je dan met je wetsuit van 'Ironman' : wat een jeanettensport is me dat !! Ronny en co kraaien het natuurlijk weeral uit van de pret, den dezen voelt zich in de grond zinken wat geen probleem is in de Zillebeekse modder. De eerste groep (vergunningshouders) is al 5 min eerder vertrokken, veel tijd voor stress is er bij ons niet bij : amper ons zwembrilletje gespoeld of pang… Ik nestel mij een beetje buitenboord, kwestie van niet direct een paar petsen tegen mijn kop te krijgen in het startgeweld. Duurt toch een paar 100 m eer alles wat in zijn ritme valt, de zon zit in mijn ogen en het is soms moeilijk om de richtboeien te zien (ene blijkbaar niet gezien en dus baf !)en niet te veel af te drijven. Beetje voor 't einde, halen de eerste zwemkanonnen van de groep na ons (5 min later gestart) ons al in. Geen denken aan om die te willen volgen ! Ik zwem een 200- en zoveelste tijd (rond de 21 min, de vlugsten doen er 12 min over… is dus al een kwartier achterstand op de koplopers)

Het water is rond de 19 graden, niet te verwonderen dat je een beetje een dronkemansgevoel hebt wanneer je er uit wilt kruipen… Het wetsuit wisselen verloopt vlot deze keer, ben blij dat ik dat roze geval op mijn kop kwijt ben, maar nu is het wat gesukkel met de sluiting van de tijdrithelm… dus met een loopspurtje het fietspark uit, en terwijl ik op de fiets spring, schiet er zowaar een kramp door een bil : dat begint al weer goed… Het wordt nog beter, als ik wil grijpen naar mijn drankbidon in de duo-houder achter mijn zadel : foetsie, die is er blijkbaar al uit gebonjourd ! Dat wordt nog een dorstige bedoening in Zillebeke-hills… Mijn tijdritmachien bolt goed : tegen dat ik het vals plat ( lastig!) van de Ieperse Zuiderring boven ben, hangen er al een 5-tal scalpen te bengelen aan mijne guidon. Het fietsparcours is wel niet te onderschatten : voortdurend op en neer en het eerste deel bevat behoorlijk wat smal bochtenwerk. In de gevaarlijke chicane aan de Everzwijnhoek kan mijn voorganger de bocht niet houden en ik zie hem ritselend enkele rijen ver de maïs in verdwijnen (mag eigenlijk niet, maar toch wel een grappig zicht). Gelukkig is zijn snelheid al behoorlijk afgeremd, de mijne krijgt ook een ferme knauw op het volgend steil klimmetje nabij Geluveld : toch probeer ik de grote plateau nog aan te houden(intussen de 10 meter-afstandregel proberen indachtig te zijn, de referees op de moto's kijken nauwlettend toe…).

Bij het dwarsen van de baan Zillebeke-Zandvoorde geven enkele kasseitjes mijn achterwiel een zweepslag waardoor ook mijn bidonnetje met pechmateriaal het vrije luchtruim kiest : de recuperatie ervan zal voor achteraf zijn… Koop dan eens professionele onderdelen ! Keep thinking positive : scheelt weeral enkele tientallen grammen in een klim…

Vooraf met plaatselijke man Ronny afgesproken om een stel reservewieltjes achter de hand te houden : blijkbaar een doodzonde in het triathlonwereldje. Alles dient zelf hersteld te worden of opgave… Onze Ronny intussen discreet op toer als mobiele technieker tot een paar van die referee-motards hem in 't snotje krijgen : “Hélaba, ge gaat ons toch niet komen vertellen dat ge hier toevallig de zondagnamiddag een toerke aan 't doen zijn met wat wieltjes… ?” Ze proberen nog eerst de naam van zijn opdrachgever te weten te komen, maar – ondanks zware folteringen (zoals de belofte van een bak blonde Leffe) – lost Ronny niets…

Den dezen weet intussen ook van niets en vecht tegen de dorstduivel. Wanneer ik in de 2 e ronde bij een flinke hobbel in de macadam een paar drinkpullen op de grond zie liggen, is de verleiding toch heel groot voor een ‘stop and go' ! Toch maar doorsjeezen : het gaat juist lekker hard richting Houthem en ik kan er een hele trits collega's oprapen. De wind steekt inmiddels een tandje bij, wij dus op het parallelle stuk naast de spoorweg dan maar ook hetzelfde maar de fikse klim richting voetbalplein Hollebeke laat zich toch gevoelen… nabij 't Kanon hoor ik Kurt Dewulf en co roepen , altijd leuk zo'n vocaal steuntje maar nu toch efkens focussen op de verkeersdrempel in de duik naar Zillebeke-centrum want zo'n tijdritstuur is toch weer net iets anders : “Kijk eens mama, zonder handjes… en zonder tandjes…”

Het massale publiek bij de eerste doortocht bij de chicane in Zillebeke is inmiddels al verhuisd naar de wisselzone bij de Ieperse sporthal. Smachtend kijk ik eens naar de bruisende ‘kraanfontein' op het rond punt maar nu toch wat opletten voor ronddolende ‘voetbalsupporters' waar er blijkbaar een risicomatch bezig was… de organisatie had daarvoor nog gewaarschuwd en dat proberen te verschuiven, maar ja… Met een gemiddelde van rond de 37 km/u haal ik een 50 e tussenstek.

Het wisselen verloopt perfect : voetjes vooraf al uit de koersschoenen gehaald zodat we vlot kunnen afspringen, hup, de loopschoenen aan en de helm af en weg. Het bekertje water is pure godendrank, voorzichtig wat slokjes nemen en proberen om zo vlug mogelijk in een soepel loopritme te geraken. Achteraf zie ik dat ik rond de 4 min per km kan aanhouden, goed voor een 72 e plek in 't lopen. Intussen zorgt mijn blaar voor een steeds roder wordend kleuraccentje op de hiel van mijn linkse loopschoen… pijn is fijn ! Na een kilometertje mogen we de Menenpoort onder doordraven, en dan direct links de trapjes omhoog : da's pas fijn… we puffen van de warmte onder de bomen op de vestingen, en dat betert niet als ik dan Angélique (sorry, Fré) in zomerse tenue tegenkom… al dat 3-dimensioneel bochtenwerk is nefast voor de interne afkoeling en dan nog wat krinkeldewinkel op en rond de Rijselpoort. Op het einde van de eerste loopronde wordt ik nog voorbijgestoken door enkele van de eerste (die dus vroeger gestart waren), kan een tijdje aanpikken maar toch opletten voor jezelf niet op te blazen want er wacht nog een toerke van 5 km… nog een sponske leegknijpen om wat af te koelen, de hielpijn voel ik intussen niet meer (nu nog fijner !), de trapjes aan de Menenpoort des te meer en intussen zoeken we het ideale tracé langs de zigzagbochten op de vestingen om toch wat te profiteren van een fris windje. Toch nog wat energie overhouden voor een gedoseerd spurtje tegen iemand die blijkbaar nog een rondje moest afleggen… goe bezig. Ik finish rond de 90 e stek en na verrekening van de verschillende starttijden blijk ik 85 e te zijn, 16 e bij de veteranen… toch nog eens peinzen eer ik een hele triathlon aanvat… maar toch een schitterende ervaring !

Thx voor het aanwezig supportersheir !

Kristof M.