Weekend Mont Ventoux 28-29 juni '08

29 juni: Omdat we blijkbaar nog niet moe genoeg waren besloten we (Lander, Kristof M., Gaby, Wim, Jan, Ronny, en ikzelf)
om het bewuste bergje nogmaals op te rijden. We vertrokken om 8u45 met onze ogen, of toch de mijne, halfopen
voor een tochtje langs de onverharde wegen van de Ventoux. Het eerste offroad-gedeelte bestond vooral uit
rotsen en losliggende stenen dus zeer moeilijk berijdbaar.

Na enkele lange kilometers stappen begonnen de steentjes al wat kleiner te worden en werd het padje meer en
meer geschikt voor mountainbikers. Al snel werd voor mij duidelijk dat het tochtje niet van de poes zou zijn en dat
de hoogtemeters van de vorige dag nog niet allemaal verteerd waren.

Even dacht ik aan opgeven, maar dat werd al snel uit mijn hoofd gepraat zodat ik toch besliste om door te gaan. Na
een tijdje fietsen (of beter gezegd wandelen) begon het zadel van Ronny losser te komen tot zijn zadelpen
uiteindelijk openscheurde. Dit maakte het verder fietsen voor hem wel heel moeilijk met een (tijdelijke) opgave als
gevolg. We zouden hem later op de dag terug oppikken aan het ski-station dat zich op zo’n 1200 meter hoogte
bevond.

Na enkele zware kilometers fietsen van de ene schaduw naar de andere kreeg Gaby af te rekenen met een platte
band. Gelukkig had iemand eraan gedacht om een extra binnenband mee te nemen, zodat we al snel konden verder
fietsen. Tijdens het herstellen nog wat kunnen uitrusten en een beetje krachtvoer naar binnen gespeeld voor de
laatste kilometers.

Na terug enkele kilometers afzien kwamen we opnieuw onvoorziene hindernis tegen. Ditmaal onder de vorm van een
aanzienlijke kudde schapen die ons de weg versperden. Gelukkig was de schapenherder zo vriendelijk om al zijn
schaapjes (‘k schat een 500-tal) op een lijntje te trekken zodat we er “vlotjes” voorbij konden. Na nog een paar
opmerkingen over het zwarte schaap konden we terug verder klimmen.

Eens aangekomen op het ski-station namen we de wijze beslissing om ons op een terrasje te zetten. Iedereen
dronk cola (nog nooit gezien!) en onze “drinkepuln” werden gevuld met fris water. Ook de bediening was in orde
(vraag maar aan Kristof), maar dat mocht wel voor 3 € per cola.

Enkele telefoontjes later wisten we dat Ronny al terug naar beneden was gevlamd en dat Carlo en Hans de top van
de Ventoux bijna bereikt hadden. We vervolgden de klim naar de top in de veronderstelling dat we Hans en Carlo
gingen tegenkomen. Na een paar kilometer in het zog van een blauwe cannondale gefietst te hebben zag ik Gaby
diezelfde cannondale tegen de rotsen parkeren.

Ik besloot hem wat gezelschap te houden, kwestie van een beetje sociaal te doen hé. Enkele ogenblikken later
passeerde Lander met een rotvaart naar beneden gevolgd door “de reste van de bende”, inclusief Carlo en Hans.
Tijdens de afdaling waren snelheden van meer dan 70km/u geen uitzondering zodat we in een kwartiertje al terug
beneden stonden. Na nog een tiental kilometer over relatief vlakke wegen zat ons avontuurtje erop, en arriveerden
we aan onze verblijfplaats.

Besluit van de tocht: 58 km gefietst waarvan een dikke 20km onverhard en omhoog.

Dank aan Gaby z’n voorwiel en de schapen voor de welgekomen rustpauzes.

Olivier