Neuville Classic anno 2009

Wat doet een lid van MTB Poperinge de laatste jaren op de dag van de arbeid? Juist, de Neuville classic rijden. Een grote naam voor een grote rit maar de geestelijke vader trok dit jaar een misgordijn van een nog groter formaat op. Schilderen en klussen deed hij de laatste weken wel, maar gordijnen optrekken, dat hadden we van hem niet verwacht.

Uiteindelijk viel alle twijfel weg toen hij aan de start verscheen. Hier en daar herkende hij enkele collega's clubleden nog amper maar hij was er toch. Samen met 18 andere : Voorzitter Frank, Freddy, Carlo en Marijke, de Boligna's (Charlotte en Patrick), Nando en Ilse, H-H (Hans Huyghe), G-G (Gaby Gewicht), Ronny, Jan , Francis, Freek, Peter, Kristof M., Kurt GPS Dewulf, en mezelf. Flinke bende.

Freddy kweet zich ten volle van de functie als wegwijzer. Overal waar de parcoursbouwer iets interessant ging gezegd hebben (deze laatste was tijdelijk afwezig) deed Freddy dat met evenveel verve.

We stoven aan een strak tempo langs wandelpad en tsjoekebos (eerste nieuwe strook). Wij “dauwen” dus stevig op de pedalen terwijl de dauw danig in ons' froet spetterde. Voor niet lang echter. Het lentezonnetje verraadde zichzelf door al te prominent aanwezig te zijn, de dauwdruppels op te drogen en de eerste zweetdruppel op ons voorhoofd te toveren. –Man, man wat een zin; zoeken ze nog een poëet in Watou in de plaats van Gwy?-

In geen tijd stonden we aan de voet van de Kemmel “in de dreven waar mogelijk de dag erna Fré in een of andere gracht ging liggen”. Foei kwatongen.

De bult beklimmen zorgde voor weinig problemen en ze afdalen evenmin. De passage aan de barriere was gemaaid en was zo ook geen hinderpaal. Even later noteerde we echter we de eerste lekke band van de dag. Marijke had het voor mekaar gekregen en Carlo snelde toe. Het daarop volgende deel was enigszins voorspelbaar. Via folkweide en Eeuwenhout naar de 1 kilometer lange klim van de Baneberg. Ertussen zat nog het steile, immer onderschatte Victoriastraatje aan de achterkant van Dranouter.

Intussen passeerde de klassieke locaties de revue in snel tempo: Seghers' , de klim van de Vidaigneberg, het bosje op de Zwarte Berg en de afdaling naar Berthen waar nog een vervaarlijk putje in 't midden van de strook ligt. Wat toen volgde was minder klassiek. Aan een kapelleke waar we steevast links gingen, sloegen we dit jaar rechts een onverhard in. Het leidde ons naar een asfalt dat op z'n beurt ons deed afslaan aan een snelle en leuke afdaling. 55 km/u was best leuk vond ik zelf, of m'n gezond verstand dat ook vond, laat ik in het midden. Wat later kruisten we wat Fransen die bezig waren aan de tocht van Boeschepe in een bosje in de buurt van de Dweersstraete. Wat later kwam het Berghouckhof in zicht. Het startpunt van de 1.5km lange klim, inclusief holle weg. samen met enkele enig mooie tracks moet dit een van de hoogtepunten van 15 augustus worden.

Ondertussen was de catering al via satelliet ingelicht van onze komst en wachtte dan ook ons op aan de brug tussen Eecke en Godewaersvelde. Net na de rav' presenteerde Kristof andermaal een nieuwigheid in onze tocht: de dreef die haaks staat op de oude spoorweg die intussen is herschapen in een modderbad. Even later, net na Eecke deze keer, kwamen we weer een oude bekende tegen. De lange dreef die leidt naar den Olifant (self made gehuchtnaam). Een pareltje dat zorgde voor een 2 e lekke band. De fuck-you-boom op het einde ervan verraadde al de pech.

We naderden de Cassel met rasse schreden en iedereen zat nog behoorlijk fris. Ghery sprak nog altijd van z'n van “berg tot berg”-principe en Francis hield vol maar besliste verstandig om een paar klimmekes op de Cassel te brossen. We expliceerden hem de omgeving van de Shopi e.d. en klaar was kees.

Wij van onze kant maakten weer kennis met de Bousquillon en de wegeltjes op de flank van Cassel. De lange klim in het grint is ook in 2009 weer een pluspunt. De Chemin du prison wordt dit jaar voor het eerst afgedaald en de klim naar Maarschalk Foch naast de draad is ook een aanwinst. Na een paar mooie afdalingen (Haandenest) vonden we Francis terug die klaar was om de 125km rond te maken. Even als vele anderen waar het geloof in een goede afloop ook steeg, afgaande aan de vele droge moppen die eindelijk hun intrede deden.

Een korte break aan de Mandole was nog even de tijd om wat te knabbelen of te babbelen met zij die vroegtijdig de groep gingen verlaten.

Voor de rest, restte er nog een dessertje van 25km dat met de kilometer begon te lijken op een heus dessertbuffet. De Cats werd nog beklommen van aan het kerkhof in Gode' met aansluitend de gewijzigde klim door 't bos naar de muur van het klooster. Vervolgens kwamen nog de “Col de Berthen” (niet te verwarren met de schuimkraag van Landers broer), de Kokkereel en de Boeschepeberg. Afsluiter in Frankrijk was, een beetje voorspelbaar, de spoorweg. Eens terug in België scheerden we nog naast het Helleketelbos en de flanken van de Wulfhulle. De Diepemeers was het laatste wapenfeit op de fiets.

De laatste effort was voorzien op de markt, in de schaduw van Hotel de la Paix. Een toerneeke of 3 bracht iedereen in de juiste sfeer voor 's avonds en maakte de benen (en het hoofd) wat lichter.

 

Sean Braire.