Op 't appel : Frank, Freddy, Carlo, Ghery, Gaby, Kurt, Olivier, Hans, Lander, Berten, Fré, Wim, Evelyne, Kristof M. en ondergetekende en gastrijder Rudi.

 

Geef toe, we raken een beetje verslaafd aan deze tocht die eigenlijk de dag erna met de koersfiets wordt gereden. Geen Mountainbike dus al denken wij daar anders over, net zoals vele andere, veel meer dan vorig jaar, die dit traject afhaspelen met de dikkebandenfiets.

 

Vermits we met een vrij talrijke groep waren ingeschreven dreigde zelf een logistiek probleem. Met name, er raken met fiets en al. Kurt zorgde echter voor een luxe oplossing : een combi-camionette met zeven zitplaatsen en een fietsruimte. De ingebouwde gps moest alle twijfels over de navigatie uit de wereld helpen. Alleen werd de afrit Raismes niet gevonden zonder problemen. Koortsachtig telefoonverkeer naar de volgwagen van de ploegdokter kon de koorts doen zakken en de ford-camionette loodsen naar afrit 6.

Na de foto met de laatste ampères van de club-kodak konden we vertrekken naar de eerste strook die getooid was in kasseien. Tienduizenden waren het, geordend in een zekere wanorde en niet bepaald genivelleerd. Maar bon, we hebben het gehad en de nieuwkomers waren meteen gewaarschuwd van wat nog komen ging. Alhoewel, het slechtste hebben we gehad na strook 1. De zogenaamde “Trouée d'Arenberg”. Wat volgde was een pak beter berijdbaar. Snelheden van 30-40 km/u waren geen uitzondering terwijl de kinderkopkes het gevecht aangingen met de banden. Beiden gaven echter niet toe zodat ons lijf danig door elkaar werd geschut. De eerder anonieme stroken schoven voorbij en iedereen zat nog goed. Even werd gevreesd voor strook 13 (De Beuvry-la-forêt) maar die richtte evenmin veel schade toe. Of toch. Fré werd ei zo na geveld door een of ander virus, nog voor hij de kans kreeg om kramp te krijgen. Gelukkig waren we in Orchies waar K.M. uit A nabij P. met zijn supersportieve A. 90 van Duitse makelij, was aangekomen en kon hij Fré naar huis sturen met de eerder vernoemde A. 90 van Duitse makelij. Geef toe, een wissel die ze in het voetbal niet beter zouden kunnen voorbereiden. Intussen waren enkelingen een supermarkt om “U” tegen te zeggen binnen gegaan voor wat proviand.

De strook na Orchies, met de dankbare naam “Orchies”, is een schoontje die door het stof zorgt voor een echt Paris-Roubaix gevoel. Ook dit jaar weer wind en 't gat en vlammen maar. Het asfaltje er net na zorgde voor geen problemen en dat kunnen heren profs à la Langeveld niet zeggen.

Wat volgde was de voorbereiding tot, en het aanvatten van één van de fysiek zwaarste stroken. De Pevelenberg of Mons en Pévèle. Ik kan me gelukkig nestelen in het wiel van Hans als ik zie dat de vlaggen “wind op” wapperen.

Stilaan zitten we in de zone van de waarheid. Klinkende namen komen eraan zoals Mérignies, Pont Thibaut, Templeuve- Moulin de Vertin en Cysoing. We verteren ze allemaal vrij goed. Het is enkel Gaby die zelfs letterlijk stof doet opwaaien als zijn GPS faalt en rechtdoor gaat in een onschuldige 90°-bocht.

Even later, op de secteur de Bourghelles à Wannehain verlies ik een deel van m'n alaambak en slaat een pedaal in m'n kuit. De inspanning eisen dat toch hun tol op een moment dat het niet echt hoeft.

Op die plek waren nog niet zoveel toeschouwers maar dat kon niet meer gezegd worden van de secteurs Camphin en Pévèle en Carrefour de l'arbre. We worden aangemoedigd door talloze bezitters van een mobilhome. Het haar komt recht op onze armen. Ghery kreeg nog de meeste sympathie vanwege zijn materiaalpech. Problemen met z'n zaat. Komt dat tegen op een zaterdag….

Berten kon bij de aankomst ook niet lachen met het vooraf gesmede plan om de laatste strook nog eens opnieuw te doen.

Enfin. We hebben het weer gedaan. Tot volgend jaar.